Stanisław Henryk Pawłowski urodził się 27 kwietnia 1902 roku w Pułtusku. Tam też ukończył szkołę powszechną i gimnazjum (to, o którym pisał Wiktor Gomulicki w książce pt. "Wspomnienia niebieskiego mundurka"). Wraz z kolegami z klasy gimnazjalnej zgłosił się w roku 1919 na ochotnika do wojska i wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

W 1922 roku rozpoczął studia lekarskie na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W styczniu 1928 r. zdał egzamin na stopień lekarza, a w marcu tegoż roku 1929 r. uzyskał tytuł doktora medycyny.

Prawie całe swoje zawodowe życie związał z Myszyńcem, mieszkając tu i pracując od 1932 roku. W początkowym okresie wojny został aresztowany. Był więźniem obozów koncentracyjnych Dachau i Mauthausen-Gusen, skąd został zwolniony 4 września 1940 r. jako lekarz potrzebny osadzie Myszyniec. W grudniu 1944 r. aresztowano go ponownie za pomoc, jakiej udzielał partyzantom. Gestapowcy znęcali się nad Doktorem, by wydobyć z niego zeznania. Został następnie osadzony w obozie w Działdowie.

Po wojnie przez długie lata był kierownikiem myszynieckiego Ośrodka Zdrowia, a także Przychodni Kolejowej. Tu, w Myszyńcu i okolicach, niósł pomoc jako lekarz, tu przeżywał swoje dobre i złe chwile, tu znalazł swoją miłość i tu pozostal na zawsze. Wtopił się w kurpiowski pejzaż całym sercem, pozostawiając trwały ślad swego istnienia.

Zmarł 8 stycznia 1978 roku w Łomży. Pochowany został na myszynieckim cmentarzu.

Od paru lat jedna z ulic Myszyńca nosi imię Doktora Stanisława Pawłowskiego.